Woensdagochtend kwamen we aan en na het opzetten van de piramidetent moesten de jongen die met me meegereden was en ik al om 11:00 uur aan de bak om de binnenkomende deelnemers toe te laten en de juiste richting op te wijzen. De ene Jeep, Dodge, GMC, halftrack en trailer met ander zwaar materieel kwam het terrein op gereden. Ook enkele tanks kwamen al aan dus we hadden een front seat view van wat er zoal deel zou nemen aan het evenement. Rond een uur of 4 hadden we nog niet gegeten en waren we klaar met de dienst. We zijn in het dorp op zoek gegaan naar een snackbar om even wat te gaan eten. Nadat we onze honger gestild hadden zijn we terug gegaan naar het kampement om de rest van de spullen op te bouwen. Inmiddels kwam nog een van onze jongens aan en ook hem hebben we geholpen zijn display op te zetten.

Woensdagavond nog hier en daar de puntjes een beetje op de i gezet en zijn we op tijd ons bed in gegaan want het zou nog een lange week worden.

Donderdagochtend hebben we de vlag weer gehesen en dat betekent voor ons dat de dag begonnen is. Dus helm op en ons zo goed mogelijk inleven in onze rol. Verder nog wat meer displays opgezet want er zouden deze dag schoolkinderen langs komen die we uitleg gingen geven. Echter kwam er slechts een handvol want, zoals we inmiddels wel gewend zijn, wisselen de plannen regelmatig. Gedurende de dag hebben we ook weer mogen genieten van alle bijzondere voertuigen die langs kwamen rijden en is nog een van onze leden aangekomen. We hebben de dag afgesloten met een pizza.

Vrijdag kwamen er weer wat leden aan want er moet ook gewerkt en naar school gegaan worden. Vandaag stond meer in het teken van educatie want we mochten veel meer scholieren ontvangen en ondanks dat het zo nu en dan nogal moeite kost hun aandacht erbij te houden hebben we met zeer grote regelmaat ons verhaal kunnen doen. Onze displays bestonden overigens over een zeer uitgebreide medic post van een van onze jonge leden waar ik toch altijd weer van sta te kijken wat hij zoal allemaal in zijn verzameling heeft en een veld hoofdkwartier. Met een kaart, typemachine en een veldtelefoon kom je al een eind. Wie de stoute schoenen niet aantrekt komt nergens en aangezien er een Jeep vol moderne Amerikaanse militairen van de 101 Airborne divisie rond reed heb ik gevraagd of zij ons ook wat drills konden leren. Wat is er mooier om door hun aangestuurd te worden. Een mooie herinnering die de jongens nog lang bij zal blijven. Ook hebben we kennis gemaakt met een potentieel nieuw lid en hij heeft de hele dag met ons meegelopen en was erg enthousiast. Voor avondeten werd het wederom friet want er is met alle drukte toch vrij weinig zin om naderhand nog eens een potje te staan koken. Natuurlijk klaagt niemand er over om weer friet te eten. Gedurende de avond hebben we ons omgekleed in ons nette uniform en was het tijd voor wat drankjes en gezelligheid.

Zaterdag zoals elke ochtend onze vlag gehesen, ontbijt naar binnen gewerkt en weer aan de slag. ´s morgens hadden we in Eindhoven een herdenking gepland staan waar we met onder andere de Band of Brothers en Triple A bij aanwezig waren. Verder was er een delegatie Amerikaanse officieren aanwezig. Richting het eind van de dag heb ik gezegd dat iedereen het rustig aan gaat doen en gaat ontspannen omdat we nog een lange avond tegemoet zouden gaan. Het idee was dat iemand ons met een voertuig af zou zetten bij de daadwerkelijke dropzones in Son om van daaruit lopend terug te gaan richting het kampement. Een wandeltocht van al met al slechts 2 kilometer maar in het donker met bepakking en zo onopvallend mogelijk “om niet door de Duitsers opgemerkt te worden” zijn we terug gelopen naar het kampement. De lach die ik bij sommige op hun gezicht zag was zeer de moeite waard de dropping gedaan te hebben. Het kan ’s avonds in september toch nog behoorlijk warm zijn en we kwamen dan ook goed bezweet weer terug. Snel de spullen opbergen en rond het kampvuur gaan zitten met een biertje en socializen met andere reenactment groepen.

Zondag was alweer de laatste dag van dit fantastische evenement. Er stond weinig op de planning en een hoop deelnemers waren langzaamaan al bezig om op te ruimen. We hielden wel in de gaten wanneer de fly by’s zouden zijn en hebben hier tijdens het opruimen ook naar uitgekeken. Rond half 4 kwam de eerste fly by over bestaande uit een Piper Cup, een Tiger Moth en nog twee andere toestellen van het vliegend museum in Seppe. Ongeveer een half uur tot een uur later mochten we ook de lucht in kijken naar twee Spitfires die een paar rondes over het kampement zouden doen. Het blijft altijd adembenemend dat die toestellen na zo veel jaar nog luchtwaardig zijn. Uiteindelijk waren dan toch alle spullen weer opgeruimd en konden we afscheid nemen van elkaar. Het 1e jubileum van de Faces of War was slechts enkele dagen weg maar ik ben trots op wat we tot nu toe neer kunnen zetten en we kijken er naar uit in de toekomst alleen nog maar verder uit te breiden.